~ J&J ~

 

Devil or Angel

Part Devil~

[Akanishi Jin X Taguchi Junnoseke]

 

 

 

"อ๊า!! ปิศาจอาคานิชิมาแล้ว...พวกเราเผ่นเร็ว!!!"

"เหวอ...นั่นมันปิศาจอาคานิชินี่หว่า ไปกินที่อื่นกันดีกว่าพวกเรา"

"รุ่นพี่อาคานิชินี่ดูแต่หน้าก็หล่อนะ.....แต่น่ากลัวอ่ะ คราวแล้วพวกเราไม่ได้ทำอะไรให้ อยู่ๆก็มาตะคอกใส่ น่ากลั๊ว น่ากลัว~"

 

......ในยุคสมัยนี้ที่แม้แต่ทีวียังกลายเป็นของหลอกเด็ก...

....ทำไมเขาจะต้องเป็นผู้เดียวที่เวลาไปไหนมาไหนก็ต้องเป็นตัวประหลาดที่ไม่มีใครคบด้วยนะ....

.....กับอีแค่การที่เขาเกิดมาก็มีนิสัยแบบนี้มาตั้งแต่เกิด มันเลวร้ายมากนักหรือไง...

 

....ก็แค่เขามีนิสัยแบบตรงไปตรงมานิดหน่อยแค่นี้เอง.... -*-

 

ท่ามกลางบรรยากาศในฤดูใบไม้ร่วงที่มีใบไม้สีน้ำตาลปลิวหลุดออกจากต้นลอยลงมาเป็นแบ็คกราวน์ เด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังนอนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่บนเนินสวนแห่งหนึ่งภายในโรงเรียน ร่างใหญ่ผมสีทองค่อนข้างยาวกับใบหน้าที่ดูจะบูดบึ้งอยู่เป็นนิจ เสื้อนอกสีดำของโรงเรียนไม่ได้ติดกระดุมถูกแบะอ้าออกกว้างเผยให้เห็นเสื้อยืดข้างในสีแดงแปร๊ดลายกะโหลกไขว้สีดำกำลังยิ้มแสยะให้คนที่ผ่านไปผ่านมาสยองเล่นๆ

อาคานิชิ จิน ..... ชื่อนี้ทั่วทั้งโรงเรียนไม่มีใครที่ไม่รู้จักเขา (และบางทีอาจจะรวมไปถึงโรงเรียนข้างเคียงด้วย) เด็กหนุ่มผู้ก่อเรื่องตั้งแต่เพียงวันแรกที่เข้าเรียนจนชื่อกระฉ่อนและถูกหมายหัวไว้ในแบล็คลิสต์ของอาจารย์ทันที

ไม่ใช่ความผิดของเขาซักหน่อย..... ก็เขาเห็นเศษใบไม้มันติดอยู่ที่เส้นผมของอาจารย์ฝ่ายปกครอง เขารึอุตส่าห์หวังดีปัดออกให้...แต่แค่ปัดแรงไปหน่อยจนดูเหมือนเป็นตบหัวแค่เนี้ย...แถมเจ้าแก่นั่นดันใส่วิกซะอีก หัวล้านแล้วจะปิดบังทำไมฟะ...แกล้งทำเป็นทรงสกินเฮดไปก็สิ้นเรื่อง ชิ...

คิ้วหนาขมวดมุ่นเมื่อได้ยินเสียงนินทาแว่วมาเข้าหู ...

"นี่....เมื่อวานตอนเย็น ชั้นพึ่งเห็นเจ้าปิศาจนั่นฆ่าลูกหมาตัวเล็กๆตายด้วยละ โหดจังเลยเนอะ แม้แต่ลูกหมาก็ไม่เว้น"

~....ชั้นเห็นมันโดนรถชนเว้ย...เลยอุ้มมันจะเอาไปฝัง...~

"คราวแล้วชั้นเคยเห็นเจ้าปิศาจนั่นขู่ได้แม้แต่เด็กประถมตัวเล็กๆด้วยนะ"

~ เจ้าเด็กนั่นมันร้องไห้หลงทางต่างหากเล่า... ~

"นี่ๆๆ....แถมชั้นยังเคยโดนตะคอกใส่ด้วยนะ แม้แต่ผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างชั้นยังไม่เว้นอ่ะ คิดดู"

~ ก็เธอแซงคิวคนแก่นี่หว่า ยัยเบื๊อก!! ~

 

หูที่ดีเกินขนาดของเขาจะทำยังไงดีนะ ได้ยินเสียงนินทาดังมาไม่ได้ขาด...เด็กหนุ่มคิดในใจขณะที่แกล้งหลับตาทำเป็นไม่สนใจโลกภายนอกแต่อย่างใด ทั้งๆที่ท้องร้องโครกดังลั่น เพราะไม่มีเงินซื้อข้าวกลางวันกิน....ก็ด้วยเหตุนี้แหละทำให้เขาหน้าบึ้งทุกวัน

แล้วอีกไม่นาน....เด็กหนุ่มคิด....หลังจากเสียงนินทาเขาที่เป็นกิจวัตรประจำวันทุกวันแล้ว ต้องตามมาด้วยเสียงนั้นเสมอ....

"กรี๊ดดด!!!!!....ทางุจิซังนี่นา....เทพบุตรของโรงเรียนเรา ทั้งหน้าตาดี การเรียนก็เยี่ยม การกีฬาก็ไม่มีใครสู้ แถมยังมนุษยสัมพันธ์เลิศอีกต่างหาก"

 

.....ว่าแล้วมั๊ยล่ะ....

....หลังจากนินทาเขาอันเปรียบเหมือนออเดิร์ฟก่อนอาหารหลักทีไร....

....เป็นต้องตามมาด้วยประโยคสรรเสริญเจ้านั่นทุกที....

....และประโยคยอดฮิตสรุปท้ายก็ต้องเป็นว่า.....

 

"ทางุจิซังกับเจ้าอาคานิชินั่น....ยังกะเทพบุตรกับปิศาจของโรงเรียนเลยเนอะ"

~.... นั่นปะไร....ซื้อหวยทำไมไม่ถูกเป๊ะแบบนี้มั่งนะ....เขาจะได้ไม่ต้องมาทนท้องกิ่วหิวทุกเที่ยงเพราะไม่มีตังค์กินข้าวแบบนี้~

 

 #####################################

 

ยามเย็นแล้ว ขายาวๆของเด็กหนุ่มผมทองพึ่งจะก้าวสวบๆมายังป้ายรถเมล์เหตุเพราะเผลอหลับเพลินไปหน่อยที่ใต้ต้นไม้นั่นตั้งแต่เมื่อตอนเที่ยง....ในเมื่อตื่นมาแล้วหิวก็สู้หลับไปเลยดีกว่า....นี่น่ะเป็นคติประจำใจของเขาเลยล่ะ...ไหนๆก็ไม่มีอาจารย์คนไหนมาคอยตามเขาไปเข้าเรียนอยู่แล้ว....นึกๆไปเขาก็ชักอยากเป็นนักเรียนของอาจารย์ยังคุมิในเรื่องโกคุเซ็นที่เอามาฉายใหม่ช่วงนี้เหลือเกิน...จินคิด

ถ้าเกิดเขาได้เป็นนักเรียนในห้อง 3D นั่นจริงๆ เขาคงจะอาศัยร้านราเม็งของคุณคุมะนั่นกินฟรีได้ทุกวันเลย แต่ที่เขาไม่ชอบก็มีเพียงอย่างเดียวแค่นั้นแหละ....ก็เจ้าคนที่เป็นหัวหน้าห้องที่ชื่อฮายาโตะอะไรนั่น ดูไปดูมานิสัยมันเหมือนเขาเปี๊ยบเลยนี่หว่า แต่เรื่องหน้าตาน่ะ เขามั่นใจว่าหล่อกว่ามันชัวร์ๆ...

ไอ้การที่เห็นคนที่นิสัยเหมือนเราเปี๊ยบ....ทั้งๆที่เราต้องเดินโดดเดี่ยวแต่มันกลับมีคนมาห้อมล้อมหน้าหลังแบบนั้น มันทำให้เขาหงุดหงิด...

"เฮ้ๆๆ....ว่าไงเพื่อน ดูท่าทางรวยนี่หว่า จะช่วยแบ่งปันมาให้เราใช้มั่งได้มะ"

....หือ....ดูท่าคงจะเป็นการข่มขู่ไถตังค์กันสินะ .... จินคิดขณะที่ชะเง้อมองไปยังกลุ่มคนเบื้องหน้าประมาณ 2-3 คนกำลังยืนล้อมคนๆหนึ่งอยู่

‘เอาฟะ 1:3 มันคงไม่เหลือบ่ากว่าแรงนักหรอก...ลองกันซักครั้ง' จินคิดขณะที่ตบสองมือเข้าหากันกำลังจะก้าวเท้าไป-สอด- แต่ทว่า....

โครม!!

ขายาวๆของคนที่ถูกรุมอยู่ถีบเปรี้ยงเข้าที่ยอดอกของเจ้าคนที่เข้าไปไถตังค์ ส่วนมืออีกข้างที่ถือกระเป๋าก็เหวี่ยงเข้าที่กกหูของอีกคนหนึ่งเล่นเอาเจ้าคนนั้นเซไปเลย ส่วนคนสุดท้ายที่พอเห็นเพื่อนคนแรกคนแรกล้มหงายหลังลงไปแล้วก็ถลันพรวดเข้ามาแต่คนที่เหมือนจะถูกรุมเมื่อตะกี้นี้กลับหมุนตัวจระเข้ฟาดหางเข้าที่ดั้งจมูกของเจ้าคนสุดท้ายล้มกลิ้งไปเลย

"ไอ้พวกเบื๊อกเอ๊ย!!! จะหาเรื่องดันไม่ดูให้ดีๆ พวกแกทำให้ชั้นต้องเสียเวลาไปทำงานพิเศษ....เพราะฉะนั้นค่าล่วงเวลาน่ะเอามาเลย ในกระเป๋าตังค์พวกแกน่ะ มีเท่าไหร่ส่งมาให้หมด!!!" น้ำเสียงกระชากดังออกมาจากร่างโปร่งนั้นซึ่งเปลี่ยนสถานะกลายเป็นผู้ล่าไปในฉับพลัน

เมื่อได้เงินในกระเป๋าทั้งหมดของคนที่ตอนแรกตั้งใจจะมาไถตังค์เขาแต่กลับถูกไถซะเองแล้ว ร่างนั้นก็หันมานับเงินในมือขณะที่ปากบางๆสบถออกมาเล็กน้อยว่า "อิโธ่...มีแค่นี้จะไปพอยาไส้อะไรวะ....มิน่าล่ะถึงได้เที่ยวไปไถตังค์คนอื่นเขา"

จินตาค้างจ้องมองเด็กหนุ่มคนนั้นอย่างไม่เชื่อสายตา ในขณะที่คนที่ถูกจ้องหันมาเห็นจินยืนอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก ทั้งสองต่างพากันชะงักไปพักหนึ่งเมื่อมองเห็นหน้ากันชัดๆ อุทานออกมาพร้อมกันว่า

"อาคานิชิ!!"

"ทากุจิ!!!"

 

##################################

 

....แย่ละ... ทำไมต้องเป็นเขาที่มาเห็นหมอนั่นด้วยนะ....

เด็กหนุ่มผมทองทำคอตกขณะที่ในมือก็ทำหน้าที่ไปอย่างขยันขันแข็ง.....-ล้างจาน-.... ส่วน"หมอนั่น" ที่ว่า....

"ยินดีต้อนรับครับ"

เด็กหนุ่มผมดำยืนต้อนรับเป็นบริกรหน้าหวานอยู่ตรงเคาน์เตอร์หน้าร้าน ขณะที่โปรยยิ้มหวานเรียกลูกค้าตลอดเวลา และแน่ล่ะที่ -เหยื่อ- หลายรายแล้วหลงติดกับดักรอยยิ้มของหมอนั่นเผลอก้าวเข้าร้านแล้วก็ต้องมายืนทำหน้างงๆ เพราะไม่รู้จะสั่งอะไรดี

"เฮ้...อาคานิชิ ล้างจานกองนั้นเสร็จแล้วก็มาทำความสะอาดตรงนี้ด้วยล่ะ" เสียงเจ้าของร้านดังขึ้นพลางชี้ไปยังโต๊ะที่ลูกค้าพึ่งจะลุกออกไป

"คร้าบบ..." จินรับคำขณะที่ลุกออกไปเช็ดโต๊ะอย่างเสียไม่ได้

....ทำไมเขาต้องมาทำแบบนี้ด้วยนะเหรอ....

.....ก็เพราะเจ้าหน้าหวานที่ยืนยิ้มอยู่ตรงนั้นไงเล่า....

หลังจากที่เขาบังเอิญไปเห็น ‘เทพบุตร' ของโรงเรียนอัดอัธพาลปลายแถวซะน่วมแถมไถตังค์พวกมันมาอีก เจ้าเทพบุตรที่ว่าก็จัดการลากคอเขาทั้งหน้ายิ้มๆ มายังร้านที่ตัวเองทำงานพิเศษอยู่ แถมยังอ้างหน้าตาเฉยว่า

- พอดีผมไปเป็นเพื่อนเขาหางานพิเศษทำนะครับ ....ก็เลยมาช้า.... น่าสงสารใช่มั๊ยละครับ ทุกคนน่ะพอเห็นเขาเข้าก็พากันไม่รับเขาเข้าทำงานซักคนเลย...ว่าแต่คุณลุงจะช่วยรับพนักงานเพิ่มอีกซักคนได้มั๊ยละครับ....ให้ทำงานหลังร้านก็ได้นะ....นะครับคุณลุง...ถือว่าช่วยเหลือเพื่อนผมเถอะ...-

ดูสิ....อ้างว่าเป็นเพราะเขาตัวเองถึงได้มาช้า ส่วนตัวเองก็ได้หน้ากลายเป็นคนดีที่เสียสละตัวเองช่วยเหลือเพื่อนที่ดูยังไงก็อันธพาลดีๆนี่เอง....ส่วนเหตุผลนอกเหนือไปจากนั้น

"ต่อไปนี้นายต้องอยู่ในสายตาของฉันตลอดเวลา.... ฉันไม่ยอมให้ชื่อเสียงที่ฉันสั่งสมมาต้องถูกทำลายเพราะตัวอันตรายของโรงเรียนอย่างนายหรอก"

....เจ้าหมอนั่นพูดข่มขู่เขาหน้าตาเฉย....

.....ทั้งๆที่ก็บอกไปแล้วนะ ว่าเรื่องของเจ้านั่นเขาจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นก็ได้...

....แต่เจ้านั่นกลับแค่หรี่ตามองมา...แถมยังพูดลอยๆเป็นเชิงว่า -ไม่เชื่อ- ซะอย่างนั้น....

~....โธ่....นึกว่าทุกคนจะเป็นคนหน้าไว้หลังหลอกเหมือนนายไปหมดหรือไงกันนะ....นายนี่มันปิศาจตัวจริงเลยนี่หว่า......~

 

##################################

 

ทากุจิ จุนโนะสุเกะ.....คนดังของโรงเรียน คนที่เพียบพร้อมไปหมดทุกอย่าง ถ้าไม่มีเหตุการณ์ดังข้างต้นคงไม่มีทางที่คนอย่างเขาจะมาคลุกคลีกับคนอย่าง อาคานิชิ จิน.....

ตั้งแต่เขาเข้าโรงเรียนนี้เป็นต้น มาเขาก็พยายามทำให้ตัวเองดูดีแสนดีในสายตาของคนภายนอก ทั้งนักเรียนคนอื่นและอาจารย์....เพื่อให้ได้การรับรองว่าจะสามารถจบออกไปด้วยประวัติดีและได้ศึกษาต่อยังมหาวิทยาลัยที่มีชื่อได้อย่างสบายๆ

....เขาต้องอดทนมากมายเชียวนะ....

.....การที่เขาจำเป็นต้องยิ้มให้คนไปทั่ว ตลอดเวลาเหมือนคนบ้า....

.....เวลาคนมาขอความช่วยเหลือ....เขาก็ต้องตีหน้าเป็นคนดี แม้ในใจจะสุดแสนรำคาญเหลือเกิน....

บางทีเขาก็ไม่เข้าใจเอาซะเลย...กับคนบางคน เรื่องบางเรื่อง ความจริงถ้าลองหยุดคิดซักนิด ใช้สมองซักหน่อย มันก็เป็นเรื่องง่ายๆแล้ว...ไม่จำเป็นเลยที่จะต้องให้เขามาคอยออกหน้าไปซะทุกเรื่องแบบนี้

....บางที เขาก็อิจฉาคนอย่างจินเหมือนกัน ที่พูดและทำอย่างที่คิดออกไปตรงๆ โดยที่ไม่ต้องกลัวว่าจะเสียหน้า...

....แต่เจ้าหมอนั่นมันก็ไม่มีหน้าจะให้เสียตั้งแต่แรกแล้วนี่นา.... จุนโนะยักไหล่ขณะที่คิดย้อนไปถึงวีรกรรมของจินเมื่อครั้งวันปฐมนิเทศ...

 

############################################

 

เสียงร่วงกราวของอะไรบางอย่างทั้งๆที่อยู่ในช่วงพักระหว่างทำงานพิเศษทำให้จินเงยหน้าขึ้นมาดู เด็กหนุ่มเห็นพ่อเทพบุตรของโรงเรียนกำลังเปิดกระเป๋าออกแล้วเทซองจดหมายซึ่งดูแล้วคงไม่ต่ำกว่า 10 ฉบับลงถังขยะหลังร้านอย่างไม่ไยดี

"นายทำอะไรน่ะ!?" จินร้องตาเหลือก....หมอนี่ ทิ้งจดหมายรักตั้งมากมายลงถังโดยไม่รู้สึกอะไรเลยงั้นเรอะ

"ก็ทิ้งขยะนะสิ... ถามได้" จุนโนะตอบ....ก็เห็นอยู่ว่าทิ้งขยะ ถามทำไมฟะ

"ก็นั่นมันจดหมายรักไม่ใช่เหรอ"

"ใช่แล้วจะทำไม"

"ถามมาได้ว่าทำไม.....นายทิ้งมันไปโดยที่ไม่ได้อ่านซักฉบับเลยนี่นะ" จินโวยวาย ขณะที่ตัวเข้าไปห้ามจุนโนะซึ่งเอ่ยขึ้นเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาเหลือเกินว่า

"ไม่เห็นจำเป็นต้องอ่านนี่...จดหมายพวกนี้สำหรับฉันแล้วมันไร้ค่า..."

....ทำไมนะ....

.....ทั้งๆที่เขาก็ไม่มีส่วนได้ส่วนเสียอะไรกับคนที่เขียนจดหมายพวกนี้ซักหน่อย....

.....ทั้งๆที่พวกนี้เกือบทุกคนล้วนแต่ทำท่าหวาดกลัวเขาตอนอยู่ที่โรงเรียนกันทั้งนั้น...

....แต่ทำไมถึงได้ทำหน้าแบบนั้น...

.....ทำไมถึงต้องโกรธแทนขนาดนั้น...

จุนโนะมองจินที่เดินทำท่าปึงปังกลับเข้าร้านไปอย่างไม่เข้าใจ

  

 #####################################

 

เด็กหนุ่มผมทองเดินฮึดฮัดมาตามทางเดินเท้าข้างทางอย่างฉุนเฉียว ขณะที่เตะกระป๋องซึ่งมีคนมือบอนทิ้งเอาไว้ทั้งๆที่ถังขยะก็อยู่ห่างออกไปไม่ถึง 100 เมตรเท่านั้นเอง .... แต่ตอนนี้จินไม่มีอารมณ์จะมานั่งเก็บกระป๋องเปล่าไปทิ้งลงถังตามหน้าที่พลเมืองดี (ที่หน้าไม่ให้) อย่างทุกที เพราะกำลังหงุดหงิดมาจากใครบางคน...เจ้าตัวจึงได้แต่เพียงเตะกระป๋องไปเต็มแรงเท่านั้น

พลัก!

"โอ๊ย!!....ใครฟะ" เสียงดังลั่นมาจากคนที่ดูก็รู้ว่าเป็นอันธพาลหน้าปลากะโห้คนหนึ่ง กับพรรคพวกอีกคน โชคไม่ดีที่มาเจอจินซึ่งกำลังอารมณ์ไม่ดีนัก ทั้งคู่จึงหมดบทบาทการเป็นตัวประกอบลงไปอย่างรวดเร็ว (สลบคาเท้า)

"ขอบคุณนะคะที่ช่วยเอาไว้...." เสียงหวานๆไม่คุ้นหูเอาซะเลยทำให้จินต้องหันไป แล้วพลันก็ต้องชะงัก...

....โอ้แม่เจ้า....

....งดงามเป็นยิ่งนัก....

....ทั้งรูปร่างหน้าตา ได้ทรวดทรงทุกอย่าง....

...แถมยังยิ้มหวานให้เราอีก....

จินยิ้มเพ้ออย่างช่วยไม่ได้ที่เห็นว่าคนตรงหน้าเป็นเด็กสาวอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน และอยู่ในชุดฟอร์มของโรงเรียนเดียวกับเขาอีกต่างหาก

...เอ๊ะ โรงเรียนเดียวกับเขางั้นเหรอ...

....ไม่รู้หรือไงว่าเขาคือ อาคานิชิ จิน....ปิศาจของโรงเรียนเชียวนะ....

"รุ่นพี่อาคานิชิ จินใช่มั๊ยคะ" .....อ้าว ก็รู้นี่นา...

"ฉันอุเอฮาระค่ะ.... อุเอฮาระ ทาคาโกะ" สาวงามตรงหน้ายังเอ่ยแนะนำตัวเองต่อไป และลงท้ายด้วยประโยคที่ทำเอาจินอยากแคะหูใหม่เพื่อฟังอีกครั้ง

"รุ่นพี่อาคานิชิ....จะคบกับฉันได้มั๊ยคะ"

 

 

To be Continued...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

edit @ 22 Jan 2008 02:56:55 by Kisu_Junno