~ J&J ~

 

Devil or Angel

Part Angel~

[Akanishi Jin X Taguchi Junnoseke]

 

 

 

"เฮ้ย! ดูเด่ะ ปิศาจอาคานิชิมีสาวมานั่งเคียงข้างด้วยเว้ย"

"เออ...ว่าแต่นั่นมันทาคาโกะจัง ดาวของชั้นปีนี่หว่า...ดูเด่ะ กำลังป้อนข้าวกล่องให้เจ้าปิศาจนั่นด้วยอ่ะ"

"โธ่...ทาคาโกะจัง ทำไมหลงผิดอย่างน้านนน"

 

.....เหะ เหะ เหะ....

....จะพูดอะไรก็พูดไปเฟ้ย...

....วันนี้ชั้นมีความสุขที่ยังไงก็ฉุดไม่อยู่....

....ในที่สุดก็ถึงวันของ อาคานิชิ จิน ซักที....

....คุณย่าครับ....

....ทำดีได้ดีจริงๆด้วยนะฮะ.... ^O^

 

"....กุจิซัง...ทากุจิซัง....ทากุจิซัง!!!"

"ห๊ะ...อะไร!?"

เสียงเรียกเบาๆในตอนแรกค่อยๆเปลี่ยนเป็นดังขึ้น และท้ายที่สุดก็ตะโกนใส่ที่ข้างหู ทำให้เด็กหนุ่มร่างโปร่งผมสีดำซึ่งกำลังจ้องไปยัง ‘ภาพประหลาด' ของวันต้องสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ ก่อนจะเผลอทำหน้านิ่วคิ้วขมวดใส่คนที่บังอาจเรียกเขา แต่โชคดีที่เจ้าของเสียงเรียกมองไม่ทันเห็นสีหน้าแบบปิศาจของคนที่ได้ชื่อว่าเป็น ‘เทพบุตร' ของโรงเรียน

"ทากุจิซังสนใจเจ้าปิศาจอาคานิชินั่นด้วยเหรอฮะ...ผมว่าคนดีๆแบบคุณอย่าไปยุ่งกับเขาดีกว่านะ" เสียงเอาจริงเอาจังตามสไตล์เด็กเรียนดังขึ้น

"อ้อ...ผมไม่ได้สนใจอะไรหรอกครับ...ก็แค่มันเป็นภาพที่ดูแปลกตาเท่านั้นเอง.....ถ้างั้นเราไปที่ห้องกรรมการนักเรียนกันเลยดีมั๊ย" จุนโนะเอ่ยชวน

"นั่นสินะครับ...จะว่าไปมันก็ดูแปลกตาจริงๆที่ ‘ปิศาจ' จะมาอยู่คู่กับ ‘นางฟ้า' แบบนี้" เด็กแว่นเอ่ยขึ้นขณะที่เดินตามหลัง ‘เทพบุตร' ของโรงเรียนไปอย่างไม่ลดละ

"แต่ถ้าเปลี่ยนเป็นทากุจิซัง...ต้องดูเหมาะสมกันมากแน่ๆเลยฮะ" เด็กแว่นเอ่ยขึ้นอย่างชื่นชม ขณะที่เด็กหนุ่มร่างสูงกว่าเพียงแต่ส่ายหน้าน้อยๆเป็นเชิงถ่อมตัว ก่อนจะเหลือบตามองไปยัง ‘คู่ประหลาด' ที่ใต้ต้นไม้อีกรอบ พลางคลี่รอยยิ้มที่แฝงความหมายซึ่งยากจะเข้าใจได้

........เหมาะสมอย่างนั้นเหรอ......

 

#####################################

 

"No...more....cry~.......No....more....CRY~~~"

...อิอิ ทาคาโกะจัง.....

....เพื่อเธอ ต่อไปนี้ชั้นจะทำทุกอย่างเลยนะจ๊ะ....

หลังเลิกเรียนจินเดินยิ้มแป้นร้องเพลงประกอบละครโกคุเซนซะดังลั่น ขณะที่เดินก้าวเข้ามาในร้านซึ่งถูกจับพลัดจับผลูโดนบังคับให้ทำงานพิเศษ โดยมีพ่อเทพบุตรของโรงเรียนยืนมองด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึกสิ้นดีเหมือนทุกวัน

........ถ้าใครอยากจะมาเห็นสีหน้าที่แท้จริงของเจ้าปิศาจในคราบเทพบุตรของโรงเรียนละก็.....เขาคนนี้ขอแนะนำให้รีบมาตอนนี้เลย....ถ้าไม่ใช่เวลางานหรือเพื่อต้องการรักษาภาพลักษณ์ละก็...หมอนี้เป็นไม่มีปล่อยรอยยิ้มซะล่ะ...ทำยังกะว่ายิ้มของหมอนี่มันขายได้งั้นล่ะ....

.....แต่จะว่าไปยิ้มของเจ้านี่มันก็ขายได้จริงๆ....จินคิดเมื่อได้ยินเสียงต้อนรับลูกค้าดังขึ้นแทบจะทันทีที่เปิดร้าน...

 

"เฮ้..." เสียงเรียกที่ฟังคุ้นหูเหลือเกินในช่วงนี้ดังขึ้นจากทางเบื้องหลัง ทำให้จินที่กำลังวุ่นอยู่กับการยกลังเครื่องดื่มเข้าไปเติมต้องหันมาอย่างเสียไม่ได้

"มีอะไร..."

"เรื่องของ อุเอฮาระ ทาคาโกะ.....นายเลิกยุ่งกับเธอซะ..." จุนโนะกล่าวเข้าเรื่องอย่างรวดเร็ว ทำให้เด็กหนุ่มอีกคนหนึ่งถึงจุดเดือดวางลังลงกับพื้นเสียงดังปัง!

"ทำไม!?..." จินตวาด.......เจ้าหมอนี่ คิดจะเข้ามายุ่งเกี่ยวกับคนที่เขาคบด้วยหรือไง

"......ก็........เอาเป็นว่านายไม่เหมาะกับเธอหรอก" จุนโนะพูดขึ้นขณะที่เบือนหน้าหนี ทำให้จินถลันเข้ามาคว้าไหล่เอาไว้

"นายหมายความว่าไง....ที่ว่าฉันไม่เหมาะกับเขา....นายคิดจะบอกว่า....เพราะฉันเป็นปิศาจเลยไม่เหมาะกับนางฟ้าอย่างทาคาโกะจังงั้นสินะ....ต้องเทพบุตรอย่างนายงั้นสิ ถึงจะเหมาะน่ะ..." จินว่า ขณะที่แค่นรอยยิ้มเค้นเสียงออกมาว่า "แต่ฉันว่า นายน่าจะรู้อยู่แล้วว่า...ปิศาจตัวจริงน่ะมันนายมากกว่า...จริงสิ ความจริงแล้วนายมันเจ้าเล่ห์ หน้าไหว้หลังหลอก กลับกลอกเป็นที่สุด"

"อาคานิชิ!!" จุนโนะตวาดขณะที่สะบัดหัวไหล่ออกจากมือของอีกฝ่ายเต็มแรง จินร้อง ‘เฮอะ!' ขณะที่หันกลับไปยกลังเตรียมขนเข้าร้านตามเดิม ก่อนจะทิ้งประโยคตามมาในท้ายที่สุดว่า

"วางใจเถอะน่า....ถึงแม้ฉันจะไม่ชอบขี้หน้านาย...แต่ฉันก็ไม่คิดจะไปป่าวประกาศเรื่องนายให้ใครฟังอยู่แล้ว...เพราะฉะนั้นนายก็อย่ามายุ่งเรื่องของฉัน!...และอย่าคิดมาแย่งทาคาโกะจังกับฉันเด็ดขาด!!"

.....ไม่เข้าใจหมอนี่จริงๆ....

....เพื่อตัวเองแล้วถึงกับทำได้แม้แต่บังคับให้คนอื่นทำตามความต้องการทุกอย่าง...

....นายนี่มันแย่จริงๆ....

....ทากุจิ จุนโนะสุเกะ....

 

######################################

 

ที่เนินใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นเดิมซึ่งเป็นที่นัดพบของปิศาจและนางฟ้าประจำโรงเรียนในเวลาพักกลางวัน ในยามเย็นเช่นเวลานี้เด็กสาวคนเดิมกำลังยืนรออยู่ ณ จุดนัดพบ และเมื่อเสียงก้าวสวบๆดังขึ้น ทาคาโกะก็หันมายิ้มหวานให้แก่ผู้ที่นัดไว้

"มาแล้วเหรอคะ..."

"ขอโทษที่มาช้า" ร่างสูงที่ก้าวเข้ามาส่งยิ้มให้พลางเอ่ยขึ้น

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ...สำหรับรุ่นพี่...นานแค่ไหน ทาคาโกะก็รอได้..." ทาคาโกะทำท่าเอียงอาย ซึ่งดูน่ารักเหลือเกินในสายตาของหลายๆคน

"ว่าแต่....อุเอฮาระซัง...เรียกผมมาที่นี่ในเวลานี้...มีอะไรเหรอครับ" ผู้ที่เข้ามาใหม่เอ่ยถามขึ้นขณะที่ในมือชูซองจดหมายสีชมพูอ่อนเป็นเชิงถาม ขณะที่อีกฝ่ายก้มหน้าพลางช้อนสายตามองก่อนจะเอ่ยเสียงหวาน

"แหม....อย่างรุ่นพี่...น่าจะรู้ดีอยู่แล้วนะคะ...รุ่นพี่ทากุจิ"

....หึ.....อย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด.....

"นั่นสินะ..." ร่างสูงหันข้างให้อีกฝ่ายเอ่ยลอยๆ ก่อนจะเบือนหน้ามายัง ‘นางฟ้า' ของโรงเรียน พลางพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจว่า "ถ้าอย่างนั้น....ผมก็คงพูดได้คำเดียวว่า...-ขอปฏิเสธ-...นะครับ อุเอฮาระซัง"

"ทะ....ทำไมละคะ" เหมือนกับได้ยินสิ่งที่ไม่คาดคิดมาก่อน เจ้าของสมญานางฟ้าทาคาโกะสีหน้าผงะหงายทันที ขณะที่เด็กหนุ่มผมดำยิ้มหวาน

"ผมคงไม่คิดจะอาจหาญไปต่อกรกับอาคานิชิซังหรอกนะครับ...ได้ข่าวว่าคุณกำลังคบอยู่กับอาคานิชิซังนี่นา" ส่วนเด็กสาวได้ยินดังนั้นก็มีสีหน้าโล่งใจขึ้นมาแวบหนึ่ง ขณะที่รีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นเศร้าหมองเอ่ยขึ้นอย่างรวดเร็วว่า

"ก็เรื่องนั้นละค่ะ ที่อยากให้รุ่นพี่ทากุจิช่วย....คือว่า จริงๆแล้วทาคาโกะน่ะ ไม่ได้อยากจะคบกับรุ่นพี่อาคานิชิเลยนะคะ แต่เพราะรุ่นพี่อาคานิชินะสิคะ มาข่มขู่ทาคาโกะ...ทาคาโกะก็เลยต้องยอม....แต่ถ้าเป็นรุ่นพี่ทากุจิ..." ยังไม่ทันที่เด็กสาวจะพูดจบ อีกฝ่ายก็ขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มหวานตามเคยว่า

"ถ้าเป็นผม...ที่มีสมญาว่า ‘เทพบุตร' ของโรงเรียน....ถึงจะเหมาะสมกับนางฟ้าอย่างคุณมากกว่า ‘ปิศาจ' อย่างอาคานิชิใช่มั๊ย"  

"ใช่ค่ะ...เอ๊ะ....พะ...พูดอย่างนั้นหมายความว่าไงคะรุ่นพี่ทากุจิ" เด็กสาวผงะ ขณะที่จุนโนะสีหน้าเปลี่ยนไปเป็นเรียบเฉย ก่อนจะหันหน้าเมินไปทางอื่นพลางพูดลอยๆขึ้นว่า

"ก็หมายความว่าอย่างนั้นแหละ....ทีนี้นายจะว่าไงล่ะ อาคานิชิ"

ตุบ!

สิ้นประโยคของเด็กหนุ่มผมดำ ร่างหนาร่างหนึ่งก็กระโดดผ่าลงมากลางวงสนทนา ทำให้เด็กสาวร้องวี๊ดด้วยความตกใจออกมาเบาๆ

"รุ่นพี่อาคานิชิ!!" ทาคาโกะอุทานเมื่อเห็นชัดๆว่าร่างนั้นเป็นใคร ในขณะที่จินยิ้มทักเด็กสาวแต่เป็นยิ้มแบบจืดเจื่อนเหลือเกิน

"สวัสดี...ทาคาโกะจัง....เผอิญชั้นขึ้นไปนอนพักข้างบนต้นไม้นั้นน่ะ"

"ก็....หมายความว่า...." ทาคาโกะหน้าซีด ขณะที่เสียงนุ่มหวานปนรำคาญดังออกมาจากปากของคนที่ได้ชื่อว่าเป็น ‘เทพบุตร'

"ก็หมายความว่า หมอนี่มันได้ยินเรื่องทุกอย่างที่เธอพูดไงล่ะ ยัยเบ๊อะ"

"ระ...รุ่นพี่ทากุจิ..." ทาคาโกะอ้าปากค้างอย่างลืมสวยเมื่อได้ยินคำพูดไม่น่าเชื่อดังออกมาจากปากของเด็กหนุ่มผมดำ ขณะที่จุนโนะยังใส่คำพูดอย่างไม่ยั้งต่อไป

"เธอน่ะอาศัยความโง่งี่เง่าของหมอนี่ หลอกใช้เจ้านี่ทำให้ตัวเธอเด่นดังขึ้นสิท่า...ความจริงเธอน่ะก็แค่หน้าตาน่ารักนิดหน่อยเท่านั้น....แต่แค่อาศัยคนอื่นเหยียบขึ้นมาทำให้เธอได้รับสมญาว่าเป็น ‘นางฟ้า'...อิโธ่...นางมารล่ะไม่ว่า" ประโยคสุดท้ายจุนโนะแค่นเสียงเน้นชัดจนทำให้ทาคาโกะตัวสั่นซอยเท้ายิกๆ พลางตวาดเสียงแหวมาบ้างว่า

"แล้วนายล่ะ...ปัดโธ่ นายมันก็พวกเดียวกันละว้า แล้วมาทำท่าเป็นพ่อเทพบุตรแสนดี...คอยดูนะ ชั้นจะเอาไปแฉให้ทั่วทั้งโรงเรียนเลย"

...ผิดคาด...แทนที่จุนโนะจะชะงักพลางหน้าซีดตัวสั่นกลัวว่าจะถูกแฉความลับ.... เด็กหนุ่มเพียงแต่ยิ้มเยาะออกมาเล็กน้อยเท่านั้น ขณะที่พูดขึ้นว่า...

"เสียใจด้วยนะ....ฉันกับเธอน่ะ...มันคนละชั้นกัน" จบคำจุนโนะก็ควักเครื่องอัดเทปขนาดเล็กแล้วกดเปิดให้ฟัง

// ชั้นกะว่าจะอาศัยเจ้าปิศาจอาคานิชินั่นมาทำให้ชั้นเป็นจุดสนใจไปทั่วโรงเรียนซะก่อน...ทีนี้ล่ะ รุ่นพี่ทากุจิจะต้องสังเกตเห็นชั้นแน่ๆ...แล้วทีนี้ชั้นก็จะไปขอคบกับเค้า....เธอว่าไงล่ะ แผนนี้....//   

//แล้วรุ่นพี่ทากุจิจะไม่สงสัยเหรอ....ทาคาโกะ...ที่ตอนแรกเธอไปคบอยู่กับรุ่นพี่อาคานิชิอยู่ดีๆ...แล้วอยู่ๆจะไปหาเค้าน่ะ//

//อย่าโง่น่า....ก็โยนความผิดทั้งหมดให้เจ้าอาคานิชินั่นไปซะสิ....แค่บอกว่าถูกข่มขู่ให้ไปคบด้วย แค่นี้ก็จบแล้ว...ยังไงซะ ระหว่างเจ้าปิศาจนั่นกับนางฟ้าอย่างชั้น เธอคิดว่ารุ่นพี่ทากุจิจะเชื่อใครล่ะ..//

 

....เสียงที่ฟังยังไงก็เป็นเสียงของทาคาโกะยังดังออกมาจากเทปนั่นเรื่อยๆ....

....สีหน้าที่ซีดลงทุกขณะของเธอไม่ทำให้เขาเกิดความรู้สึกเห็นใจแม้แต่นิดเดียว....

.....เสียงใสๆลอยผ่านหูของเขาไปราวกับเป็นเพียงอากาศธาตุ...

 

.....และในที่สุด.....

.....หลังจาก ‘นางฟ้า' พ่ายแพ้ ‘เทพบุตร' อย่างหมดทางสู้โดยสิ้นเชิงแล้ว....

......ณ ที่แห่งนี้ก็เหลือแต่เพียง ‘ปิศาจ' และ ‘เทพบุตร' อยู่เพียงลำพังเท่านั้น.....

 

เทพบุตรหันมามองปิศาจที่เอาแต่ยืนนิ่งเฉยมาตั้งแต่เมื่อครู่ จุนโนะทำท่าเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่แล้วก็เปลี่ยนใจหันหลังกลับ แต่ยังไม่ทันจะก้าวเดินไปไหน เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นซะก่อน

"นี่...ทากุจิ...นายเคยบอกว่า...พวกจดหมายรักที่ส่งมาถึงนายน่ะมันไร้ค่าใช่หรือเปล่า"

"ใช่..."

"ฉันพึ่งจะเข้าใจเดี๋ยวนี้เอง....ถึงความหมายของนาย" จินเอ่ยขึ้น "ที่ผ่านมาการแสดงออกของนายน่ะมันเสแสร้งทั้งนั้น...ฉะนั้นพวกคนที่ส่งจดหมายรักพวกนั้น...ล้วนแล้วแต่หลงรักตัวตนจอมปลอมของนาย....ซึ่งไม่มีอยู่จริง...นายถึงได้บอกว่ามัน ‘ไร้ค่า' ใช่มั๊ยล่ะ..."

.....แม้เทพบุตรจะไม่เอ่ยตอบอะไรกลับมา....

....แต่ปิศาจกลับมั่นใจเหลือเกิน.....

.....ว่าครั้งนี้ เขาเป็นฝ่ายถูก.....

ไหล่บางๆของจุนโนะไหวสะท้านเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงอ้อมกอดจากทางด้านหลังอย่างฉับพลัน พร้อมกับเสียงที่สั่นเล็กน้อยของเจ้าของอ้อมแขนแข็งแรงนั้น

"จะว่าไป...ฉันน่ะมันโง่งี่เง่าจริงๆด้วยสินะ....ถึงได้ถูกหลอกง่ายๆ" จุนโนะเม้มปากเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเสียงเบาออกมาว่า

".....ใช่....นายน่ะมันโง่งี่เง่า แถมยังซื่อบื้อไม่มีใครเกิน....ไม่รู้ถูกเรียกว่าเป็นปิศาจได้ยังไง..." เสียงบ่นปนรำคาญยังดังออกมาเรื่อยๆ ทิ่มแทงจิตใจจินยิ่งนัก

......แต่ประโยคสุดท้ายที่จินได้ยิน...หากเขาไม่ได้หูฝาดไปเอง...มันเป็นเสียงที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมาในชีวิตของเขาเลยทีเดียว.....

~....อย่างนายน่ะ ไม่ใช่ปิศาจหรอก~

....ตัวตนที่แท้จริงของเทพบุตร...

....เริ่มถูกกะเทาะออกทีละน้อยๆ....

"นายคิดว่า...คนโง่งี่เง่าอย่างฉัน....สมควรจะได้คนฉลาดเจ้าเล่ห์ กลิ้งกลอกอย่างนายมาคอยอยู่เคียงข้างมั๊ย...เพราะยังไงก็ไม่มีใครรับตัวตนจริงๆของนายได้นอกจากฉันแล้วล่ะ" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น ขณะที่ได้รับเสียง ‘ชิ!' ตอบกลับมาเป็นเชิงไม่พอใจ เด็กหนุ่มร่างหนาหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยประโยคต่อไป

"ว่าไง....นายจะคบกับฉันได้หรือเปล่า..." เสียงทุ้มกระซิบข้างหู รอคอยเสียงนุ่มหวานกระซิบตอบกลับมา

"...ความมืดย่อมคู่กับความสว่าง...แสงย่อมคู่กับเงา..."

"หมายความว่าไง...." เสียงงุนงงดังขึ้นทางเบื้องหลัง ทำให้คนในอ้อมกอดเบื้องหน้าถอนหายใจเฮือกใหญ่

"ก็หมายความว่า ตกลงไงเฟ้ย เจ้าบ้าเอ๊ย!!"

 

ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นเดิม....ที่สิงสถิตของปิศาจประจำโรงเรียน...

ในยามนี้....มักจะเห็นภาพของ ‘ปิศาจ' และ ‘เทพบุตร' มาร่วมสังสรรค์ด้วยกันอยู่เสมอ...

ภาพที่ขัดแย้งในสายตาของคนทั่วไปเป็นอย่างมาก....

แต่ ‘รอยยิ้ม' แปลกตาที่ปรากฏบนใบหน้าของทั้งคู่....

กลับลบความรู้สึกขัดแย้งใดๆไปหมดสิ้น....

 

....รอยยิ้มงดงาม สว่างไสว....

....รอยยิ้มจริงใจ หาได้ยากยิ่ง....

 

.....อาคานิชิ จิน ‘ปิศาจ' เพียงผู้เดียวที่ได้เห็นแก่นแท้ของ ‘เทพบุตร' ของเขา ทากุจิ จุนโนะสุเกะ.....

.....Devil or Angel....

 

 

 

 

END.